وى روايت مىكرده است . 120 - ابو الحسين احمد بن منير عاملى طرابلسى شامى ملقب به مهذب الدّين و مشهور به عين الزمان ابن خلكان مىنويسد : ابن منير ديوان شعرى دارد و حافظ قرآن بوده و لغت و ادب را از اساتيد فن فراگرفته است . وى به دمشق رفت و در آنجا ساكن شد . مردى رافضى بوده و به هجو كردن افراد ، علاقه داشته است . و همو در ذيل گزارش احوال محمّد بن نصر خالدى گفته : محمّد و ابن منير كه گزارش حال او در حرف همزه گذشته است ، دو تن سرايندهء به نام شام در آن روزگار بودند و ماجراها و نوادر و شوخىهايى كه ميان آن‌ها گذشته نقل محافل و نقل مجالس است و ابن منير عليه صحابه گفتارى دارد و تمايل به تشيّع داشته است . در يكى از اوقات كه ابن منير به هجو خالدى پرداخته بود ، خالدى در ضمن نامه‌اى به وى مىنويسد : ابن منير هجوت منى * حبرا أفاد الورى صوابه و لم تضيق بذاك صدرى * فان لى اسوة بالصحابه اى ابن منير به هجو من اقدام كردى و در واقع از دانشورى نكوهش نمودى كه مردم ، سخن او را راست و درست مىدانند . آرى ، من از هجو تو دلتنگى ندارم زيراكه ، من از صحابه پيغمبر پيروى مىكنم . مؤلف امل گويد : ابن منير از فضلاى عصر خود به شمار است ، و مردى سراينده و اديب بود . ابن منير وارد بغداد شد و تحفه‌هاى چندى همراه با غلام خود به نام « تتر » براى سيد رضى فرستاد « 1 » .

--> ( 1 ) - سيد مورد نظر ابن منير ، سيد رضى مؤلف نهج البلاغة و همچنين برادر بزرگوار او سيد مرتضى نبوده است بلكه ، سيد مرتضى نام ديگرى بوده و براى پاره‌اى از مطالب به تذييلات رجوع شود - م .